نقد و بررسینقد و بررسی فیلم و سریال

واکین فینیکس در نقش جوکر واقعا فوق‌العاده ظاهر می‌شود

اما این فیلم، بیش‌ازحد جدی گرفته شده است!

واکین فینیکس در نقش جوکر واقعا فوق‌العاده ظاهر می‌شود؛ اما این فیلم، بیش‌ازحد جدی گرفته شده است!

در «جوکر» محصول ۲۰۱۹، واکین فینیکس در نقش آرتور فلک بازی می‌کند؛ یک استندآپ کمدین شکست‌خورده که به همان شخصیت شرور معروف کتاب‌های مصور دی‌سی تبدیل می‌شود.
این احتمال وجود دارد که تماشاگران عادی، به خاطر نوع تحسین‌هایی که از «جوکر» شده است، فیلم را یک پروپاگاندای راستگرایانه خالص یا ترکیبی وابسته به آن بدانند؛ اما حقیقت این است که فقط با یک فیلم سینمایی مواجه هستیم: نه یک فیلم عالی، بلکه یک فیلم خوب. فیلمی که برای مخاطبان هدفش لحظاتی لذت‌بخش را خلق می‌کند؛ اما اگر بازی واکین فینیکس در نقش جوکر را نادیده بگیریم، کسانی که تاکنون به کتاب‌های مصور اهمیتی نداده‌اند، می‌توانند با بی‌خیالی از کنار اثر تاد فیلیپس رد شوند و چیزی را از دست نمی‌دهند.

این فیلم، برداشتی سطحی و آشفته از فیلم‌های دهه ۷۰ میلادی است که سنت نامفهوم «هر چه تاریک‌تر، عمیق‌تر»ی را ادامه می‌دهد که کریستوفر نولان با فیلم‌های «بتمن» خود به تدوین آن کمک کرد. کارگردان این فیلم، تاد فیلیپس است که بیش‌تر به خاطر فیلم‌های مضحکی مانند «خماری» محصول سال ۲۰۰۹ شناخته می‌شود؛ او فضای «جوکر ۲۰۹۱» را مهیب‌تر و پوچ‌گرایانه‌تر طراحی کرده است و با نهایت سرعت ممکن، فیلم‌های مارتین اسکورسیزی را دوره کرده و تعدادی اشاره سینمایی از آن‌ها را در اثرش جای داده است. «جوکر» آشکارا فیلمی با کیفیت پایین است که به‌صورت مداوم نیویورک را با آشغال‌ها، جانوران موذی و بی‌عاطفگی مردم و در بدترین شکل ممکن نشان می‌دهد: «به شهر گاتهام، جایی که در آن ضعیف‌ها کشته و خورده می‌شوند، خوش آمدید.»

واکین فینیکس

و در این بین، هیچ‌کس ضعیف‌تر از آرتور فلک نیست: استندآپ کمدینی که شغل روزانه‌اش کار کردن به‌عنوان یک دلقک است، چه برای شاد کردن کودکان در بیمارستان چه برای تکان دادن تابلو در خیابان‌های شلوغ شهر. آرتور فلک، یک مرد-کودک رقت‌انگیز است که همراه با مادر خود (با بازی فرانسیس کانروی) زندگی می‌کند.

واکین فینیکس در نقش جوکر ، به زیبایی هرچه تمام تر، دلقک غمگینی را به تصویر می‌کشد که در آستانه دیوانگی است. او افکار بیخود و شوخی‌های بدش را در دفتری می‌نویسد و آرزو دارد که در یک برنامه شبانگاهی به میزبانی کمدینی به نام موری فرانکلین حضور پیدا کند؛ این موضوع که رابرت دنیرو در نقش فرانکلین بازی می‌کند یکی از اشاره‌های متعدد این فیلم به آثار اسکورسیزی است، که در این مورد به فیلم «سلطان کمدی» اشاره دارد.

واکین فینیکس

البته در آن فیلم، دنیرو نقش یک طرفدار از تعادل خارج‌شده را بازی می‌کرد و اکنون، او روی همان صندلی می‌نشیند که در آن فیلم توسط جری لوئیس اشغال شده بود. این تناقض هوشمندانه است اما شاید در آن نوعی زیاده‌روی هم به چشم بخورد؛ چراکه «جوکر» در نقل‌قول از فیلم‌های دیگر هم راه افراط را در پیش می‌گیرد و به «راننده تاکسی»، «گاو خشمگین»، «عصر جدید» چارلی چاپلین و کلاسیک‌های شهری تاریک دهه ۷۰ استناد می‌کند. گرچه می‌توان از فیلیپس بابت استناد به بهترین‌ها تقدیر کرد، اما این موارد کم‌کم خسته‌کننده می‌شوند و باعث می‌شوند «جوکر» حس و حال یک فیلم ارجینال را نداشته باشد؛ توجه داشته باشید که این فیلم اولین محصول وارنر با اقتباس از کتاب‌های مصور دی‌سی است که تحت عنوان خود منتشر و به‌عنوان یک فیلم مستقل معرفی می‌شود.

این فیلم، انعکاسی از زمانه مدرن خود ماست، اما کاملا دقیق و روشن نیست. واکین فینیکس در نقش جوکر با الهام گرفتن از کاراکترهای واقعی و غیرواقعی، شخصیتی را ساخت که تجلی‌گر دلسوزی برای خود، محق بودن و خشمی است که در گروه کوچک اما پر سروصدایی از جامعه آمریکا وجود دارد. او از ابتدا شخصی متخلف نیست، بلکه به‌مرورزمان با قربانی شدن در موارد مختلف، به جوکری تبدیل می‌شود که در اوج آرناشیستی و خشونت خود قرار دارد؛ او به نماد یک جنبش پوپولیستی از بازنده‌ها تبدیل می‌شود که به‌جای به‌دست گرفتن مشعل و چنگک، کلاه‌گیس سبز به سر می‌گذارند و دماغ‌های خود را قرمز می‌کنند.

واکین فینیکس

نحوه روایت فیلم «جوکر»، از نحوه به وجود آمدن یک کاراکتر، واضح و قانع‌کننده است و آرتور را به جهانی وسیع‌تر متصل می‌کند، اما نباید فراموش کرد که کلیت این کاراکتر، بیش‌تر شبیه نقشی بر بوم نقاشی است؛ جایی که واکین فینیکس برای خلق یک اثر هنری، تا آخرین حد پیش می‌رود. او با آگاهی کامل، چنان اجرای فوق‌العاده‌ای را به نمایش می‌گذارد که حتی فراتر از حد توجهی که طرفداران و فیلم‌سازان به آن کرده‌اند، قرار می‌گیرد. درنهایت، «جوکر» به‌قدری یکنواخت و پر ادعاست که شاید برای تماشاگر، اثری نه‌چندان مهم و قابل پیش‌بینی به نظر برسد.

Copyright: Zoopix.ir

منبع
Washington PostFilimoshot
برچسب ها
نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دوازده + 2 =

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن